Prince and I: Chapter 2

Diary 2


Tulad pa rin ng dati, ganun pa rin ang ginagawa ko tuwing umaga: gumigising ng 6 a.m., at gumagawa ng mga gawaing bahay bago pumasok sa school. Hay...minsan naiisip ko ng nakakasawa na 'to pero parang nasanay na ako kaya, okay na lang.


Di tulad kahapon, ang araw na ito ay parang kakaiba. Yung tipong...kakaiba talaga.


Habang naglalakad ako papuntang school, may nakita akong isang pusa sa itaas ng isang puno.


"Meow. Meow." Yun yung sabi niya. Alam kongmagkaiba kami ng language pero feeling ko...at feeling ko lang naman...gusto niyang tulungan ko siya. Kaya naman lumapit ako sa puno na malapit sa playground ng school at sinubukan kong iabot ang kamay ko sa kanya.


Malapit ko na talaga siyang maabot sa pagkakataong yun kung di niya lang sinugatan ang kamay ko. Napa-aray ako siyempre. Masakit pa din naman yun, noh.


At kahit nga dumurugo na yung sugat ko, sinubukan ko pa rin na iligtas siya. Yung nga lang mas lumayo na siya ngayon kesa sa kinaroroonan niya. Nasa masmataas na parte na kasi siya ng punong iyon.


"Hay. Pambihirang pusa naman ito oh. Pasalamat kang may malasakit pa ako sayo ha." Sabi ko sa kanya.


Huwag ka ng magreact. Alam ko namang hindi niya ako naiintindihan eh. Pero gusto ko pa din siyang kausap.


"Meow. Meow. Meow."  Hayan. Nagsimula na naman siyang magmakaawa.


Tinignan kong mabuti ang puno at doon ay nalaman kong kaya ko pala itong akyatin. Kaya siyempre, sinubukan ko ito.


Buti nalang at wala pang masyadong tao dito at hindi ako nakapalda kundi pahiya to-the-max na naman yung peg ko. Hay...


Here, magka-level na kaming dalawa. Napatingin ako sa ibaba bigla, "Shockz. Nakakalula naman. Ng dahil sa pusang 'to nakalimutan kong may phobia pala ako sa heights!"

Urgh! Okay! Kaya mo yan, Samantha! Relax lang at huwag titingin sa baba.


Pumikit ako sandali at nilakasan pa ang loob ko.


Ngayon, isang abot ko nalang yung pusa.


Kukunin ko na siya ng--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



tumalon pa siya pababa ng puno! O_O


Whaaa! ~_~ nakalimutan kong flexible talaga ang mga pusa at kahit mamatay pa siya ngayon, mabubuhay pa rin siya dahil may nine (9) lives sila.


Hay! Kapag minamalas ka nga naman oh. Talagang malas talaga! Paano na ngayon niyan? Hindi ko alam bumaba.


Ayokong kabahan ngunit wala na akong magagawa pa dahil kinakabahan na talaga ako ng sobra!


Napagdesisyonan ko ng tumalon nalang pero nanalo talaga yung kaba sa akin.


Suicidal peg na sana ako kung di ko narinig na may tumawag sa akin sa baba.


Hindi agad ako napatingin dahil nga sa phobia ko. Pero ng mukha ng pamilyar ang boses ng tumatawag, napatingin nalang ako.



Si Dealan lang pala. Suot-suot na naman yung nerdy eyeglasses niya.


"Oi. Samantha! Anong ginagawa mo diyan ha? Bumaba ka na nga diyan." Sigaw niya sa akin.


Kung alam lang ng lalaking ito na kanina ko pang gustong bumaba noh.


"Tulong naman! Hindi ko kasi alam bumaba eh!" Sagot ko sa kanya.


"Ano?"


Hay...bingi...=_=


"Ang sabi ko, tulungan mo akong makababa!"


"Ah! Okay! Sandali lang!"


Umalis siya? Teka, naiintindihan niya kaya ako? Naku naman...


Maya-maya, bumalik na siya dala ang isang lumang ladder na sa tingin ko ay kinuha pa niya sa storage room.


Inilagay na niya ito sa puno,


"Bumaba ka na. Mag-ingat ka ha." sabi niya.


Hmmm...mabait din naman siya ha. haha...Nerd nga lang.


"Salamat." at nagsimula na akong bumaba.


Ng malapit na ang paa ko sa lupa, at approximately 1 ruler distance, naputol yung naapakan kong parte ng ladder.


Madadagdagan na naman sana yung sugat ko kung di dahil kay Dealan.


Sinalo niya ko at dito, bumagsak kaming dalawa sa damuhan. Gamit ang kanyang likod ay naprotektahan niya ako mula sa matinding pressure na pwede kong makuha mula sa pagkabagsak.


Bumangon ako at tinanong ang kalagayan niya.


"Dealan. Okay ka lang ba ha?"


"Haha. Okay pa naman. Buhay pa naman ako." sabi niya habang tumatayo.


Then he smiled.


I did the same.


At lumapit ako sa kanya.


Bakas sa kanyang mukha ang pagkagulat at dahil dito, napatawa ako.


"Hahaha...huwag ka ngang malisyoso. napansin ko kasing may dumi yung likod mo eh."


"A...ah...hehe. Sa susunod pwede bang magsabi ka muna bago mo gawin yun? Nakakagulat ka kasi eh."


"Hm?"


Eh ano naman ang nakakagulat dun?


"Okay. Sorry. :D Sige, ayos na. Pasok na tayo?"


"Ah. Okay."


At pumasok na kaming dalawa sa 1st period class namin.


This time: HISTORY.


For sure makakatulog na naman si Dealan nito.


At ako, alam ko na ang gagawin  ko kapag nangyari yun. =D



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




Habang nagkaklase....hindi nga ako nagkamali.........nakatulog na naman kasi si Dealan.


Hay....subukan ko kayang i-suggest sa lalaking 'to na bawas-bawasan niya na muna yung magko-computer niya?



Hmmmmmmmmm.............................................................................................................................................................................



"Oi, Sam." tawag ng katabi ko.


"Ah. Bakit?" tanong ko sa kanya.


"Huwag mo masyadong tignan ng ganyan si Dealan. Baka matunaw yan. Sige ka. Haha."


Ha? A....ano? Ka...kanina pa ba ako nakatingin sa kanya...? hay....nakakahiya!


>///////_//////


"Ah---hay...huwag ka ngang masyadong malisyoso diyan. Hindi naman iya yung tinitignan ko noh."


"Eh di kung ganun...sino?"


"Yung sahig."


"Uy. Wow. So.....tatawa na ba ako?"


"Bahala ka."


At dito...tinigilan niya na ang pang-aasar sa akin.


Hay buti naman.


Teka...............nakalimutan kong gisingin si Dealan....


"Pssst. Dealan..."


Inalog ko yung balikat niya....


"Dealan..."


At inulit ko na naman yun......


"Hmmm...? A...ah. Bakit ?" Sa wakas, nagising na din siya.


"Good morning...? haha...kung ako sayo hindi na ako matutulog ngayon. Baka mapagalitan ka na naman kasi eh."


"Ah...haha...tama ka. Hindi ko lang kasi maiwasan eh. Inaantok lang kasi talaga ako."


"Eh ano ba naman kasi yung ginagawa mo ha? Ba't palagi ka nalang inaantok?"


"Ah...kasi....ano...."


Ba't di kaya siya makasagot...?


"Ahmmm...may personal business kasi akong ginagawa eh."


Tulad ng....computer games...?

Hindi ko na 'to sinabi dahil ayokong ma-offend siya.


"Ah...okay." Sabi ko sa kanya.


Thank God hindi siya nakatulog sa oras na iyon. Hehe...



Maya-maya...........................................................dumating na ang pinakahihintay ng lahat!



RECESSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! weeeeeeee! hahaha.....


Tamang-tama...gutom na rin kasi ako eh.


Sa canteen...................................nagkasalubong kami ni Dealan.


"Oi, Sam. Anong bibilhin mo?" tanong niya sa akin.


"Ahm. Di ko nga alam eh."


"Hmm...paano kaya kung...ibili kita ng pizza?"


"Ha..? Pizza..? As in...libre mo..?"


"Haha...oo nga eh. Bayad ko na din sayo sa paggising sakin."


Naku...ang bait talaga. Haha..

"Okay. Sige. Ikaw ang bahala."


And here binilhan niya ako ng pagkalaking pizza! Mga isang buong serving plate siguro...hehehe....


Hay....kung ganito ang prize ko....hindi ako magsasawang gisingin ang lalaking 'to.

Swerte ko! :3


..........................................................................................................................................................................


Pagkatapos naming kumain, bumili muna ako ng chocolate drink.

30 seconds after, papabalik na ako sa mesa namin ni Dealan.


Habang naglalakad ako ng buong pag-iingat, bigla nalang may nakabangga sa akin, at tumilapon sa pink kong t-shirt ang chocolate drink.


"Urgh...naku naman... T_T"


"Yan kasi. Di tumitingin sa dinadaanan."


Lumingon ako sa aking tabi at doon ay nakita kong nakangisi ang lalaking kinaiinisan ko!


Si Hiro Souji.


"Hmp. Tumawa ka lang kung gusto mo. Kainis ka." Painis kong sabi sa kanya.


"Haha. Ang bitter mo naman, Sam. Sa pogi kong 'to kinaiinsan mo pa ako?"

"OO." Tinignan ko siya ng masakit at umalis. "Diyan ka na nga!"

Iniwan ko siya doong nakatayo. Hindi ako lumingon para tignan ang reaksyon niya dahil wala naman talaga akong pakialam.


Pagbalik ko sa mesa namin, nagulat ng husto si Dealan sa nangyari sa aking damit.


"So, anong gagawin mo diyan sa damit mo?"


"Uuwi nalang muna ako at magbibihis. So, okay lang ba kung umalis na ako ngayon...?"


"Siyempre naman. Mas importante ka eh. Sige, bilisan mo ha? May klase na kasi tayo mayamaya."

"Okay. Sige. Salamat."

At umalis na ako...


Hmmmmm.....ba't parang ibang Dealan na yung nakikita ko ngayon...?

Mabait...gentleman.....caring....................................................................

hay............................... -_- makauwi na nga!

Prince and I: Chapter 1

Diary 1

Buong araw na akong nasa harapan ng computer pero hanggang ngayon ay wala pa rin akong maisip na gawin. I mean, wala pa ring pumapasok sa isip kong mga ideas na pwedeng isulat.

Well, hindi naman talaga ako writer in profession... assuming lang talaga ako.

Writing was only my hobby...and I never imagined it as a profession. Siguro kapag babayaran nila ako sa mga ginagawa ko edi okay. Huwag na huwag lang nila akong pipiliting magsulat ng mga gusto nilang bagay. Kung magkaganun man, edi sila nalang yung magsulat! Hmmp! Nakakainis talaga ang mga ganung tao.

Ang araw na ito ay pangkaraniwan lang sa akin.

Gumising ako ng 6 am. Naligo ng 15 minutes. Kumain ng agahan. Ininis ng nakababatang kapatid (nagiging routine na talaga ito ng kaptid ko). Nagbihis ng uniform. Humingi ng baon kay mama. Nagpaalam sa kanila. At umalis na papuntang school na nasa harap lang ng bahay namin.


Ang swerte ko talaga. Hindi ko na kasi kailangang gumastos para lang sa pamasahe. Hahaha...instead, iniipon ko nalang yung mga excess money ko sa aking piggy bank na gawa sa ceramics. Para naman hindi ko na talaga makupitan kung baboy ko. Hehe...minsan kasi ang mga timtasyon sa buhay...hndi talaga natin mapigilan.

Tama naman ako diba?


Then, pagkapasok ko sa klase, tulad pa rin ng dati.


Maiingay yung mga kaklase ko. Pinag-uusapan na naman kasi nila yung trending sa twitter, pati na rin sa kumakalat na picture ng isang gwapong lalake sa fb, at yung mga kwento na binabasa nila sa wattpad.

Hay...pangarap ko talagang makapagsulat sa website na 'to. Kaya lang masyado kasi busy sa school at sa bahay  na parang ginagawa ka ng maid ng pamilya mo. Palibhasa...ampon lang kasi ako. Bakit ba kasi ako iniwan ng mga tunay kong magulang sa gate ng bahay ng pamilya ko ngayon? Mayaman nga, masusungit naman. Tuloy, mukha na akong si Ciderella sa story na 'to.

Pero wala naman akong magagawa eh. Ito ang buhay na ibinigay sa akin kaya, pasasalamatan ko nalang. At least di ako kabilang sa mga fetus na iniiwan lang sa mga basurahan ng mga walang hiyang magulang nila.


Thank you Lord for my life! ♥


Here, nakarating na si miss. Late na ata siya ng 10 minutes sa klase. Hmmm...bakit kaya ganun noh? Kapag late yung mga students, pinapagalitan at nabibigyan pa ng violations. Eh yung mga teachers kaya? Parang Balewala lang. kung tutuosin kasi, magkasabwat lang ang lahat ng mga staffs sa pagtatago sa kasalanan ng co-worker nila.

Yung tipong malelate yng kasama tapos itetext lang yung nakarating na sa school at sasabihing, "Friend? Nasa school ka na ba? Pwedeng ikaw na yung magswipe ng attendance card ko? Thanks ha! heheh...libre kita mamaya."

Ganun. Paranag ganun lang talaga ang buhay nila. Pero hindi naman siguro lahat ganun.


May kilala kasi ako. Si Miss Leah. Palagi siyang nag-o-over time sa school tapos siya ang palaging pinakamaaga sa lahat ng staff na dumarating sa school. Maliban nalang siguro sa security guard naming si Kuya Rolly. Napapaisip tuloy ako minsan, umuuwi pa ba 'tong si Miss? Parang hindi eh. Ah. Bahala na. Buhay niya naman yun eh. So, ba't pa ako mangingi-alam?

Patuloy pa rin sa klase ang teacher namin sa Science.

Okay naman ang lahat sa klase ng bigla kong napansin na tumigil si miss sa pagsasalita. Ganun din ang mga kaklase ko sa pagtsitsismis. Lumingon silang lahat sa direction ko.

Ha? Teka...ano bang nagawa ko? Ba't lahat sila nakatitig sakin? May dumi ba yung mukha ko? Nakatulog ba ako sa klase ng di ko nalalaman? O may muta pa ako sa mata? Ano? Ano?

Sa sobrang kaba ko ay halos hindi na ako makagalaw sa upuan ko. Then, papalapit na si miss sa akin.


Huh? Ba't lumampas siya sa akin?

Hay...salamat...di pala ako yung problema.

Paglingon ko sa aking likuran, doon ko nakita si miss na galit na nakatayo sa harapan ni Dealan na tulog na naman.


Hay...di na ako magugulat sa lalaking 'to. Palagi naman kasi siyang tulog kapag 1st period eh. At malamang dahil na naman 'to sa bisyo ng mga lalake: computer games, tulat ng DOTA, Rohan, LOL, Grand Chase, at iba pa.

Ng nagising na siya, pinagalitan siya kaagad ng teacher namin at yung mga kaklase ko naman ay nagsitawanan lang.

Siguro nga dapat lang sa kanya yun pero...minsan, kung palagi nang ganito ang nangyayari, nakakasawa na. Nakakaawa na siya.


Hmm...siguro sa susunod, gigisingin ko nalang siya habang di pa siya nakikita ni miss.

Pagkatapos ng klase...sumunod na naman ang isa pang nakakaboring na klase: ang math. At sunod-sunod na ang iba, kasama na doon ang mga recess: favorite subject ng lahat, at saka lunch break.

Pagkarating ng 5 pm, uwian na naman.

As usual, nilakad ko lang papauwi. Pagdating sa bahay, punta agad ako sa kwarto, nagbihis, at naghanda sa mga pwede nilang iutos sa akin. tulad ng pagwawalis sa buong bahay, paghahanda ng hapunan, pagpapakain sa anim na aso, paglalaba at iba pa.

Hay....maid na talaga ang peg ko, oh.

Pagkatapos ng lahat ng iyon, 9 pm, natutulog na silang lahat. At sa oras ko lang na 'to magagawa ang homeworks at projects ko. Kasama na din doon ang pagsusulat ko ng mga kwento.


12:30 pm, kakatapos ko palang sa isang short story ko. Title: Just like a Dream.

I don't know kung magugustuhan nila ito, pero ipapabasa ko nalang 'to  sa mga friends ko bukas. Yun ay kung...interesado sila.

So, dito na muna nagtatapos ang araw na ito.

Just Like a Dream

A simple girl has a crush on the campus heartthrob in their school. He was unreachable for her; she wants to give up on him...until a day came that destiny made their hearts collide...will her love story stay like a dream...?

 I'm a girl who's ordinary in everything. Simple in many ways. That's why I didn't exist in my class, my friends, and especially to the guy that I loved. He's the kind of guy that every girl in town would beg to have. And I can say that I'm “almost " one of them. Almost because I stopped. I stopped dreaming about him and tried to stop loving him. Oh, why does it have to be him? Why does he have to be cool, charming, adorable, handsome, lively, approachable, skillful, talented, artistic, and have all the good manners just like my own prince in my dream? What if he's just like me? Just so ordinary. Is there any chance, he could also love me? But still, whatever I say    when it comes to reaching him, it became clear to me that it's impossible, it's an impossible love.

 

     One day, I left my notebook on the bench under the Cherry Tree. I decided to go back. When I got there, I was glad. There he was! Sitting on the same bench and- he's reading something! What?! Then, I realized that was my notebook back then. I was so nervous. I don't even know what to do!

     I rushed towards him and asked for my notebook. Then, he gave it to me without any hesitations. He looked troubled but I decided not to ask why. But I paused, blushed and got paralyzed when I heard him called my name and hold my left arm. “Wait!” He said, “Can you accompany me for a while?”

Me: Uhhmmm...ok. (I sat beside him) Wha-What is it by the way?

Him: I just want to ask how to confess and express my admiration for a girl.

     When I heard that... I felt my heart suddenly stop for beating; did it also felt the pain? I was hurt because I know it's not me he's talking about. It never be me. I took a deep breath.

Me: I don't know.

Him: But as a girl, what do you think is the sweetest thing that a guy would do for someone they love?

Me: For me? Uhhmmm...actually, (my emotions over flowed) when my crush passed by me and he recognizes me...that would be the sweetest thing that would happen in my life! But then--- (I paused)

Him: But then..? (He asked with full of curiosity)

Me: But then, it's not going to be true. For a girl like me who's very ordinary, no one notices me, even him.

Him: Is that what you think? How would you know- or how can you say that he doesn't even notice you?

Me: Look- I know that every guy in this world wants to have an EXTRAORDINARY girlfriend, not an ordinary one.

Him: And how did you know that he's one of those guys? Maybe he also likes to marry an ordinary one? Like you! So stop thinking as if you knew what he exactly felt about you.

Me: What are you trying to say?

Him: Nothing. (He stood in front of me) Thanks for the time. (He smiled and went off.)

     When he's away, I took another deep breath. "Oh! That was close!" I said to myself, “longest record, 5 mins. sitting and talking beside him! “I felt so happy. But then, some part of my mind tells me I must not, because he loves someone else. A girl whom I think is extraordinary that really shines in his eyes. If I were like that girl. I slapped myself and said, “Stop dreaming!"

     After a week, we hadn't seen each other. I just hope we will not going to meet again, so that I can easily forget him and my feelings for him. But then, time didn't agree. Two days later was our senior's night in school. I wore a simple red dress and some “simple" accessories. I got there at exactly 7: 15 p.m. I saw all of my friends but I hesitated to get their attentions because of their boyfriends. Of all of us, in the age of 18 I am the only one who was not lucky to have a boy friend. Why in a rush? I usually said to them when I got teased for not having my boyfriend yet. I felt so inept in that ball. “I just hope I followed my first thought not to be here", I said to myself while I make myself settle on the same bench. I slowly closed my eyes and feel the cool breeze of the air touches my skin. I think I'm having a retreat with that situation. Then suddenly I heard a warm voice coming from a familiar guy, whispered in my ear. I opened my eyes and recognized it was him.